فرض کنید صاحب یک فروشگاه قهوه‌اید و از یک ابزار هوش مصنوعی می‌خواهید توضیح محصول بنویسد. پرامپت اول این است: «برای قهوه توضیح محصول بنویس.» خروجی معمولاً همان متن آشنای «قهوه‌ای با عطر دلنشین که روزتان را شروع می‌کند» است. بی‌خطاست، اما هیچ فروشگاهی را از فروشگاه دیگر جدا نمی‌کند.

مشکل معمولاً ضعف مدل نیست. شما چیزی نگفته‌اید که متن را متفاوت کند، پس مدل میانگین همه‌ی توضیح محصول‌هایی را می‌نویسد که دیده است. پنج نکته‌ی زیر یک کار مشترک می‌کنند: جای حدس‌زدن را کم می‌کنند.

۱. هدف و مخاطب را بگویید، نه فقط موضوع

«قهوه» موضوع است. «توضیح محصول برای صفحه‌ی فروشگاه، برای کسی که روی موبایل و درست پیش از تصمیم خرید آن را می‌خواند» هدف و مخاطب است. با جمله‌ی دوم مدل می‌فهمد متن باید کوتاه باشد، به تردیدهای خریدار جواب بدهد و به دکمه‌ی خرید برسد.

سه چیز را همیشه بنویسید: متن کجا منتشر می‌شود، چه کسی آن را می‌خواند، و بعد از خواندن باید چه کار کند.

۲. مواد خام واقعی بدهید تا حدس نزند

هر چیزی که مدل از شما نگیرد، از خودش می‌سازد. اگر مشخصات محصول، قیمت، شرایط ارسال یا سؤال‌های واقعی مشتری‌ها را نمی‌دهید، متن پر می‌شود از جمله‌هایی که درست به نظر می‌رسند ولی ممکن است درباره‌ی کسب‌وکار شما نباشند.

مواد خام یعنی چیزهایی که فقط شما دارید:

  • مشخصات و قیمت واقعی محصول
  • سه سؤالی که مشتری‌ها بیشتر می‌پرسند
  • پیام‌های واقعی مشتری، بدون نام و شماره
  • یک متن قبلی از سایت خودتان
  • چیزهایی که نباید گفته شوند

۳. قالب خروجی و محدودیت‌ها را مشخص کنید

«یک متن خوب» برای مدل معنای روشنی ندارد. «حداکثر هشتاد کلمه، سه جمله، بدون صفت اغراق‌آمیز، و جمله‌ی آخر درباره‌ی ارسال» دارد. این‌ها نمونه‌ی فرضی‌اند؛ عدد را خودتان با صفحه‌ی واقعی‌تان تنظیم کنید.

محدودیت‌ها را دو دسته بنویسید: آنچه باید باشد (طول، ساختار، لحن) و آنچه نباید باشد (کلمه‌های ممنوع، ادعاهایی که نمی‌توانید ثابت کنید). فهرست «نباید» را از خروجی‌های قبلی بسازید: هر بار چیزی دیدید که بدتان آمد، به فهرست اضافه‌اش کنید. بعد از چند هفته این فهرست از هر توضیح دیگری برایتان ارزشمندتر می‌شود.

اگر خروجی را جایی غیر از چت می‌خواهید، قالبش را هم بگویید: جدول، فهرست شماره‌دار یا متنی که بشود مستقیم در ویرایشگر وردپرس چسباند.

۴. یک نمونه از خروجی خوب نشان بدهید

لحن را سخت می‌شود توصیف کرد. «صمیمی ولی حرفه‌ای» برای هر کس معنای دیگری دارد. یک متن واقعی از خودتان که از آن راضی‌اید، از هر توصیفی دقیق‌تر است.

دو احتیاط لازم است. اول، نمونه را برای لحن و ساختار بدهید و صریح بگویید محتوایش را کپی نکند؛ وگرنه خروجی نسخه‌ی دوم همان نمونه می‌شود. دوم، اگر نمونه‌ی خوبی ندارید، خودتان دو سه جمله دستی بنویسید. همین هم از هیچ بهتر است.

۵. اول بگذارید سؤال بپرسد، آخر بگذارید نقد کند

دو جمله‌ی کم‌هزینه که کیفیت را بالا می‌برند. پیش از نوشتن: «اگر برای این کار اطلاعاتی کم است، اول سؤال بپرس و حدس نزن.» بعد از نوشتن: «این متن را با هدف و فهرست «نباید» من مقایسه کن، سه ضعف مهمش را بگو، بعد نسخه‌ی اصلاح‌شده را بده.»

دلیلش ساده است: مدل‌ها معمولاً ترجیح می‌دهند جواب بدهند، نه اینکه بگویند اطلاعات کافی نیست. این اجازه را باید خودتان صریح بدهید.

پنج نکته را در یک الگوی قابل کپی جمع کنید

این الگو را در یادداشت‌هایتان نگه دارید و داخل کروشه‌ها را پر کنید. فقط بخش‌هایی را بنویسید که برای کارتان لازم است. برچسب‌ها انگلیسی‌اند تا با هر ابزاری جور باشند؛ داخل کروشه‌ها فارسی بنویسید.

promptکپی
Goal: [کار دقیق و محل انتشار]
Audience: [چه کسی می‌خواند و بعد از خواندن چه کار می‌کند]
Material: [مشخصات، قیمت، سؤال‌های واقعی مشتری]
Format: [طول، ساختار، لحن]
Must include: [آنچه باید حتماً بیاید]
Must avoid: [کلمه‌ها و ادعاهای ممنوع]
Tone sample: [یک متن خوب از خودتان؛ فقط برای لحن، نه محتوا]
Before writing: if information is missing, ask me first and do not guess
After writing: check the draft against this list and name its three weakest points

پیش از فرستادن پرامپت، این شش سؤال را بپرسید

یک آزمایش کوچک: پرامپتی را که این هفته بیشتر از همه استفاده کرده‌اید با همین فهرست بازنویسی کنید و دو خروجی را کنار هم بخوانید. تفاوت را بدون هیچ توضیحی خودتان می‌بینید.